Fragment mojej recenzji został umieszczony na okładce powieści "Skazaniec. Z bestią w sercu" Krzysztofa Spadło

Fragment mojej recenzji „Korony śniegu i krwi” został umieszczony na okładce powieści Elżbiety Cherezińskiej – „Niewidzialna korona” (wyd. Zysk i S-ka)

czwartek, 13 lipca 2017

Dwór dla dzieci – Jan Skuratowicz, Tomasz Zysk

Wydawnictwo: Zysk i S-ka 
Poznań 2017
Oprawa: twarda
Liczba stron: 39
Ilustracje: Karolina Ostrowska
ISBN: 978-83-65521-49-1







"Dwór dla dzieci" to przyjemna i ciepła opowieść o pewnej myszy, Jasiu Ogonku, któremu nudzi się dotychczasowe życie w folwarku. Pewnego dnia postanawia zatem udać się do dworu i tam znaleźć swoje szczęście. 
Razem z małą myszką poznajemy kolejne pomieszczenia wczesno-dwudziestowiecznego polskiego dworu. Po kolei zwiedzamy m.in. pokój pana, pokój pani, kuchnię, sień, buduarek, pokój ochmistrzyni czy bibliotekę. Na końcu zaś razem z Jasiem zawędrujemy do ogrodu, parku, powozowni i stajni. 
Sama historia, która jest napisana w piękny sposób i zachwyca nie tylko dzieci, jest zabawna i jednocześnie bardzo mądra. Można się z niej nauczyć naprawdę wiele o pańskich dworach w początku XX stulecia. Nad merytoryczną poprawnością książki czuwał profesor nadzwyczajny  Instytutu Historii i Sztuki na UAM, Jan Skuratowicz (dlatego jest umieszczony jako współautor). 
Z książeczki dzieci dowiedzą się nie tylko, jakie pomieszczenia znajdowały się we dworze i do czego służyły, ale także, jakich używano sprzętów i w ogóle, jakie role społeczne mieli i czym zajmowali się poszczególni mieszkańcy tego przybytku. Z Jasiem Ogonkiem będą rozmawiały i uczyły go tego wszystkiego różne meble i sprzęty, jak choćby kałamarz czy... sedes.
Drugą warstwą tej książki, tak integralną, że nie potrafię sobie wyobrazić "Dworu..." bez niej, są ilustracje. Karolina Ostrowska spisała się na medal. Każde dziecko oglądające tę książeczkę będzie zachwycone, wręcz wniebowzięte. Rodzice natomiast mogą dużo opowiadać na ich podstawie i nie musi to być jedynie historia Jasia. Zresztą sama ubawiłam się, szukając tej małej myszki na każdym obrazku, a nieraz ogonek naprawdę nieźle się schował. 
Książeczka nie tylko stanęła już na specjalnej, wyeksponowanej półeczce w pokoju dziecięcym. Została przeczytana (przeze mnie, na głos), obejrzana przez Dziewczynki i bardzo się nam spodobała. Stanowi świetne preludium do mądrych publikacji historycznych o polskiej szlachcie, których w naszym domu nie brakuje. Myślę, że za kilka lat zainspiruje nasze Dzieci do lepszego poznania zwyczajów polskiej szlachty i dworzan. I z pewnością będzie to świetna, wspólna zabawa.
Nie znalazłam żadnego błędu, rewelacja!








Książkę przeczytałam dzięki uprzejmości Zysk i S-ka:

środa, 12 lipca 2017

Wartości w życiu rodziny – Laura Blanco, Silvia Carbonell

Wydawnictwo: Jedność
Kielce 2017
Oprawa: twarda
Liczba stron: 128
Tytuł oryginału: Family Activities (Activitats en Familia)
Przekład (z angielskiego): Piotr Szufliński
Ilustracje: Rosa Maria Curto
ISBN: 978-83-7971-627-2







Pojawiło się właśnie na rynku wydanie II "Wartości w życiu rodziny" Laury Blanco i Silvii Carbonell. Książka to o tyle niezwykła, że uczy i bawi zarówno dzieci, jak i rodziców i pozostałych opiekunów maluchów, choćby przedszkolanki. W piękny i ciepły sposób pokazuje, jak uczyć dzieci o najważniejszych wartościach rodzinnych i pomaga rozwijać wrażliwość na nie.
Książka składa się z 52 tematów do przerobienia w kolejnych tygodniach, a więc jest materiałem do pracy na okrągły rok. Tematy podjęte w kolejnych tygodniach to m.in. mądrość, dyskrecja, przyjaźń, prawdomówność, nadzieja, odpowiedzialność, spokój, uczynność, życzliwość czy zaufanie. Każdy temat rozpoczyna się od króciutkiego tekstu zaczerpniętego z Pisma Świętego. Następnie przedstawiony jest pewien problem nawiązujący do tematu, przykładowo: tematem jest autentyczność, problem dzieci – w telewizji mówiono o plagiacie, co to jest? Dalej kilka zdań, które wprowadzają nas do zastanowienia się nad całym tematem. Nakierowują one, poddają pomysły na to, w jaki sposób o danej kwestii rozmawiać z dziećmi, jakich można używać argumentów i jakie konkretnie działania podjąć. 
W dalszej kolejności przedstawione są dwie zabawy bądź zabawa i historia biblijna. Są one bardzo zróżnicowane i to kolejny plus tej pozycji. Podam tylko kilka przykładów: obserwacja nieba w czasie wycieczki, dekorowanie jajek, budowanie ekosystemu w akwarium, tworzenie mozaiki, organizacja przyjęcia, wystawienie sztuki teatralnej. Wszystkie te zabawy są tak przygotowane, by można było w nie zaangażować całą rodzinę, by czas spędzony był razem i budował więzi rodzinne. 
Każda zaproponowana zabawa jest dokładnie opisana. Tzn. nie sama zabawa, bo przecież, jak wiadomo, ważnym elementem każdej zabawy jest jej nieprzewidywalność i kreatywność bawiących się, ale kroki. Dostajemy więc listę potrzebnych materiałów, jeśli zabawa polega na tworzeniu czegoś nowego. Jeśli Autorki proponują rozmowę z dzieckiem, otrzymujemy wskazówki, jakie kwestie warto w niej poruszyć. Często dostajemy plan, krok po kroku, wykonania pewnych prac plastyczno-technicznych. To spora pomoc dla osób, które nie mają przygotowania przedszkolnego czy dużej wyobraźni. Książkę dzięki temu mogą wykorzystać również starsze dzieci w zabawie z młodszym rodzeństwem. 
Cała książka jest bogato ilustrowana przez Rosę Marię Curto i te ilustracje są przepiękne. Ciepłe, przyjemne w odbiorze, radosne, kolorowe. Uśmiechnięte twarze ludzi na stronach książki od razu zachęcają do wspólnej zabawy, jakby podpowiadały, że i my będziemy tacy radośni. I myślę, że tak się własnie dzieje z osobami, które z tej książki korzystają. 
Dodatkowym wielkim atutem tej pozycji, który skradł całkowicie moje serce, jest dodatek z tyłu. Szablony do odrysowania i wycinania. Bardzo pomocne w niektórych zabawach. Szczególnie urzekły mnie laleczki i ubranka. Zabawa, którą zawsze kochałam i przy którą]ej spędzałam mnóstwo czasu z Mamą i Babcią. Cudowne wspomnienia, które za jakiś czas staną się udziałem również moich Córeczek. Dlatego ten dodatek to coś, w czym się totalnie zakochałam. 
Na samym końcu znajdują się jeszcze teksty biblijne i refleksje dotyczące wszystkich tematów (w kolejności alfabetycznej) oraz miejsce na notatki. Tego ostatniego tylko jedna strona, mogłyby być ze dwie więcej, ale i tak przydatna rzecz.
Jednym słowem to must have dla wszystkich rodziców dzieciaków w wieku żłobkowo-przedszkolnych i wczesnoszkolnym, a także świetna pomoc dla wychowawców i katechetów. Ja jestem zachwycona, moje Dziewczynki oglądały obrazki i bardzo im się podobało. Nawet już im trochę czytałam i słuchały spokojnie, co niezbyt często im się zdarza (na ogół słuchają, biegając po pokoju). Polecam gorąco.







Książkę przeczytałam dzięki życzliwości Wydawnictwa Jedność

wtorek, 11 lipca 2017

Zapisane w gwiazdach – Lucie Di Angeli-Ilovan

Wydawnictwo: Zysk i S-ka 
Poznań 2017
Oprawa: miękka ze skrzydełkami
Liczba stron: 583 (+fotografie)
ISBN: 978-83-8116-062-9







"Zapisane w gwiazdach" to prequel doskonale napisanej i zapadającej głęboko w pamięć i serce powieści zatytułowanej "Żniwo gniewu", którą miałam okazję czytać kilka miesięcy temu. Dlatego też bez mrugnięcia okiem zdecydowałam się poznać wcześniejsze losy Kaszmiry i Maruszki. Czy było warto?
W najnowszej powieści Lucie Di Angeli-Ilovan, zamieszkującej w Stanach Zjednoczonych Polki, która sfabularyzowała (zmieniając, choć my nie wiemy, jak bardzo) losy swej własnej rodziny, możemy prześledzić życie głównych bohaterek "Żniwa gniewu" z czasów zanim spotkaliśmy je na pierwszych stronach wcześniejszej powieści. Nie ma tu tym razem mostu łączącego przeszłość z teraźniejszością, nie ma wielkiej rodzinnej tajemnicy, która wstrząsa wszystkimi. Narracja jest zupełnie inna, tak jak i sama historia. Bo tym razem to nie tylko opowieść o Kaszmirze i Maruszce, ale i ich braciach i rodzicach, którzy w "Żniwie gniewu" pojawiali się tylko we wspomnieniach i to dość rzadko. Teraz dopiero możemy dobrze zrozumieć, z jakiej rodziny pochodziły kobiety i co wpływało na ich doświadczenie i wybory życiowe.
Po krótkich przedstawieniu zamierzchłej historii rodu i pewnego mezaliansu, w wyniku którego na świat przyszły między innymi siostry Sabina i Paulina, matka Maruszki i Kaszmiry, Autorka ukazuje nam młodzieńcze lata obu głównych bohaterek i ich braci. Możemy też całkiem dobrze poznać samą Paulinę i jej męża Bazylego, który jest bardzo ciekawą postacią. Zresztą, prawdę powiedziawszy, wszyscy bohaterowie Ilovan są nietuzinkowi. Niezależnie czy się ich lubi, czy nie, są interesujący i naprawdę dobrze opisani. 
Koleje losu poszczególnych bohaterów były przeróżne, a kierowały nimi najróżniejsze pobudki. Na wszystkie zaś decyzje miały wpływ, większy bądź mniejszy, wydarzenia z tzw. wielkiej historii. Bo jakże mogłoby nie wpłynąć na rodzinę o polsko-rosyjskich korzeniach odzyskanie przez Polskę niepodległości i wyrwanie się spod carskiego jarzma? Jakże nie miałaby mieć znaczenia wojna z bolszewikami? Jakże miłość jednej z sióstr do polskiego oficera, a drugiej do komunisty żydowskiego pochodzenia nie miałyby zachwiać jedności w tym domu? W końcu  jakże... Nie, już i tak sporo napisałam. O pozostałych ważnych wydarzeniach w rodzinie Góreckich musicie przeczytać sami. 
Plejada doskonale stworzonych postaci, barwne opisy, wielka historia w tle. Łzy, radości, śmierci i narodziny. I w końcu wojna, wojna, która na kresach wschodnich przybrała jeszcze inny charakter niż ten, który znamy choćby z historii powstania warszawskiego. Kresy same w sobie stanowią już bardzo ciekawy wątek tej opowieści. U Ilovan wszystko się ze sobą pięknie przeplata, jak to w życiu. I nie brakuje tu, mimo straszliwych wydarzeń i przelanej krwi, delikatnego i taktownego humoru. Ot, choćby wtedy, gdy jedna z bohaterek dziwi się, że jest w ciąży... po raz drugi. Jakby kobiety w tamtych czasach kompletnie nie potrafiły "powiązać końca z końcem" i samodzielnie dojść do pewnych, prostych, wniosków. Może i w moim opisie zdarzenie to wcale nie wydaje się zabawne, jednak Autorka przedstawiła je w taki właśnie sposób. 
Dodatkowym atutem powieści są, zamieszczone na końcu książki, fotografie z rodzinnego archiwum Ilovan. Możemy więc tym razem zobaczyć jak wyglądały prawdziwe Kaszmira, Maruszka, Zygmunt i Szuryk. Osoby, które żyły i stały się pierwowzorami bohaterów powieści. 
Historia jest porywająca i czyta się ją z zapartym tchem. Choć jest zupełnie inna od "Żniwa gniewu", czytelnik otrzymuje kawał (niemalże 600 stron) świetnej literatury, od której trudno mu się oderwać. 
Minusy? Niestety trochę błędów się znalazło. I kilka logicznych nieścisłości. Z czego wynikały, trudno stwierdzić. Fakt, że Autorka ich nie uniknęła. Nie rzutują na ogólną ocenę książki, ale od pewnych książek i wydawnictw oczekuje się więcej niż od innych i byłoby wspaniale, gdyby w przyszłości, jeśli dojdzie do dodruków czy kolejnych wydań, dokonano poprawek.
Już wkrótce na Dune Fairytales pojawi się recenzja "Żniwa gniewu". Niestety, nie wyrabiam się z pisaniem wszystkich recenzji. Wiem, że ostatnimi czasy niewiele się tu dzieje, chociaż czytam naprawdę dużo. Może kiedyś da się nadrobić. Postaram się. Tymczasem oczekujcie recenzji "Żniwa gniewu".






Książkę przeczytałam dzięki uprzejmości Zysk i S-ka:

środa, 5 lipca 2017

Mamo, tato, zrobię arkę! Historie biblijne i prace plastyczne dla dzieci – Leena Lane, Gillian Chapman

Wydawnictwo: Jedność
Kielce 2017
Oprawa: twarda
Liczba stron: 110
Tytuł oryginału: The Make and Do Bible
Przekład (z angielskiego): 
Beata Śliwińska i Agnieszka Rudnik
ISBN: 978-83-7971-629-6






Napisać, że ta książka jest cudowna to napisać naprawdę za mało. Zakochałam się w niej, kiedy tylko otworzyłam na pierwszych stronach. Jest wszystkim tym, czego oczekiwałam i jeszcze czymś więcej.
48 historii biblijnych napisanych językiem odpowiadającym dzieciom. Z dodatkowym wskazaniem (na samym końcu książki), co może być bardzo pomocne dla mniej obeznanych z Biblią, w których księgach i rozdziałach znajdują się w Piśmie Świętym dane opowieści. Poczynąjąc od stworzenia świata, cały Stary, a następnie Nowy Testament aż do Pięćdziesiątnicy. Dzieci poznają zatem całą biblijną historię, a przynajmniej te naprawdę najważniejsze zdarzenia. 
Opowiadania nie są długie, nawet małe dzieci będą w stanie ich spokojnie wysłuchać. Każdy rozdział obejmuje dwie strony, na których poza historią biblijną pokazana jest praca plastyczna, jaką można wykonać, samodzielnie bądź z pomocą dorosłych osób, aby o tej opowieści przypominała. Otrzymujemy także listę potrzebnych do pracy materiałów i bardzo dokładny opis krok po kroku, jak postępować, by wykonanie pracy było bezpieczne i zaowocowało czymś naprawdę ładnym. Widzimy również efekt końcowy. Autorki bardzo postarały się, by zarówno treść, jak i ilustracje zachęcały dzieci do poznawania Pisma Świętego i sprawiały im radość. 
Proponowane prace wykonywane są przeróżnymi technikami. To również bardzo ważne i rozwijające. Mogą być one ozdobą, mogą być nawet tzw. sztuką użytkową. Niektóre przeznaczone są raczej dla dzieci szkolnych, ale i dla przedszkolaków znajdzie się przynajmniej kilka ciekawych pomysłów. Przy czym, warto zauważyć, że prace proponowane przez Autorki są jedynie przykładem, swoistą inspiracją do codziennego życia Biblią. Twórczość dzieciaków nie zna granic, a najważniejsza jest przecież dobra zabawa. Warto o tym pamiętać, kiedy zaczynamy się frustrować, że wykonywany przez nas np. hełm setnika nie za bardzo przypomina to, co widzimy na zdjęciu.
Książka jest bardzo kolorowa, co niezmiernie ważne w pozycjach dla najmłodszych. Strony są dość grube, kredowy papier, twarda oprawa, nasycone barwy. Wszystko to sprawia, że już samo oglądanie książki jest ogromnie przyjemne. I, to trzeba napisać, od razu chce się przystąpić do pracy. Moje Dziewczynki mają dopiero 15 miesięcy, więc są jeszcze trochę za małe nawet na najprostsze z prac, ale mogą słuchać i oglądać. I już rwę się, by zrobić dla nich pacynki i zainscenizować teatrzyk. Zresztą nie mam wątpliwości, że na najbliższe Boże Narodzenie będziemy mieli już całkiem sporo prac zainspirowanych tą książką. 
Poza pięknym wykonaniem, "Mamo, tato, zrobię arkę!..." niesamowicie pobudza wyobraźnię. Jest rzeczywiście inspirująca, także dla rodziców. Na wiele pomysłów, które można w niej znaleźć nigdy bym sama nie wpadła, choć nieraz są bardzo proste. To dodatkowy plus tej pozycji.
Jednym słowem to wspaniała skarbnica pomysłów, które pozwolą na dobrą katechizację najmłodszych, połączoną z zabawą i jeszcze owocującą całkiem przydatnymi w życiu pracami plastycznymi. Polecam z całego serducha.






Książkę przeczytałam dzięki życzliwości Wydawnictwa Jedność

wtorek, 4 lipca 2017

Historia Kościoła w datach i faktach – Stephan Kotzula

Wydawnictwo: Jedność
Kielce 2017
Oprawa: twarda
Liczba stron: 263
Tytuł oryginału: Kirchengeschichte in Daten & Fakten
Przekład (z niemieckiego): 
Ks. dr Tomasz Gocel
ISBN: 978-83-7971-434-6




"Historia Kościoła w datach i faktach" to doskonała pozycja dla wszystkich interesujących się historią chrześcijaństwa, jego doktryny, rozwoju liturgii, zakonów i duchowością. W przystępny, przejrzysty i bardzo wygodny sposób, ukazuje czytelnikowi najważniejsze wydarzenia i zmiany, jakie następowały w Kościele na przestrzeni lat. 
Na pozór książka ta wydaje się nie być "wygodna". Twarda oprawa, grube karty, które dodają pozycji na wadze, poziomy układ. Okazuje się jednak, że nic bardziej mylnego. Owszem, książka może rzeczywiście nie jest wagowo lekka, ale to przecież nie jest powieść, którą zabieramy ze sobą na plażę. Poziomy układ pozwala na ukazanie kilku ważnych aspektów, na których autor książki się skupił. Układ pionowy, bardziej tradycyjny, by to uniemożliwiał, a przynajmniej znacznie utrudnił. W układzie pionowym musielibyśmy otrzymać albo bardzo małą czcionkę, albo bardzo dużą księgę. Wychodzi zatem, że wybór formatu jest właściwy.
Przechodząc jednak do najważniejszego, czyli treści. Książka składa się z sześciu części, odpowiadających kolejnym okresom. I tak mamy Kościół starożytny, średniowieczny, w epoce nowożytnej, następnie zaś XIX i XX wiek do Soboru Watykańskiego II, Kościół XX wieku po Soborze i na koniec początki trzeciego tysiąclecia Kościoła. Po rozłożeniu stron otrzymujemy tabelę zajmującą dwie strony. Z boku widzimy przedział czasowy, czyli lata, jakie obejmują dane treści. Dalej kolejne "rubryki" tabeli czyli kolejno: Historia świata, Działalność misyjna, Rozwój doktryny, Zakony, święci i duchowość, Kościół i społeczeństwo, Liturgia i życie chrześcijańskie oraz Chrześcijańska sztuka i muzyka. Wszystko to łącznie daje bardzo przejrzysty obraz rozwoju Kościoła. 
Można czytać po kolei konkretną "rubrykę", można porównywać zdarzenia mające miejsce w różnych dziedzinach życia Kościoła i świata. Jak kto woli. Układ taki daje naprawdę spore możliwości i pozwala na spojrzenie na historię chrześcijańskiego świata z nieco innej, znacznie szerszej, perspektywy. Jednocześnie leksykon ten umożliwia porównywanie tego, co działo się na płaszczyźnie życia religijnego z wydarzeniami i prądami życia świeckiego. 
Na samym końcu znajdujemy leksykon osób, który ułatwia poszukiwanie konkretnych postaci, ze wskazaniem stron, na których znajdują się wzmianki o nich.
Leksykon "Historia Kościoła w datach i faktach" to ponad trzy tysiące wydarzeń, jest więc co studiować. 
Wydanie wprowadzone na polski rynek przez Wydawnictwo Jedność zostało poszerzone o wiadomości dotyczące wydarzeń i osób związanych z naszym krajem, a także zawiera wydarzenia po roku 2008 (czyli po roku wydania niemieckojęzycznego). Jest zatem bardziej kompletne od swego oryginału. 
To najbardziej aktualne (sięga roku 2016) na naszym rynku kompendium wiedzy, które dodatkowo jest przygotowane w bardzo przystępny sposób, tak by łatwo było wszystko znaleźć i porównać. Dobre jest zatem również dla kompletnych laików, którzy chcieliby poznać historię Kościoła bez konieczności studiowania opasłych tomiszczy, choćby ze względu na sprawę tak prozaiczną jak brak czasu.
Polecam zatem wszystkim zainteresowanym, mniej czy bardziej, tematem. Myślę, że ten leksykon przydać się może właściwie każdemu.






Książkę przeczytałam dzięki życzliwości Wydawnictwa Jedność

czwartek, 29 czerwca 2017

Dziedzictwo – Ann Prachett

Wydawnictwo: ZNAK
Kraków 2017
Oprawa:twarda
Liczba stron: 378
Tytuł oryginału: Commonwealth
Przełożyła (z angielskiego): Anna Gralak
ISBN: 978-83-240-3744-5






  


Kiedy przeczytałam o tej książce, miałam dość jasne oczekiwania. Tak lubiana przeze mnie saga rodzinna. Będzie zaskakująca, ponieważ powieści sztampowe nie stają się książkami roku według "New York Timesa". Szybko jednak okazało się, że dostałam coś zupełnie innego, niż oczekiwałam. W pierwszej chwili, kiedy to odkryłam, byłam lekko zawiedziona. Ostatecznie jednak bardzo się cieszę, ponieważ "Dziedzictwo" mnie naprawdę zaskoczyło i to pod wieloma względami. Zaskoczyło niezwykle pozytywnie. 
Wszystko zaczyna się od przyjęcia z okazji chrztu Frances, córki policjanta Fixa i jego przepięknej żony Beverly. Tego dnia, jak powiadało wielu, działo się całe mnóstwo dziwnych rzeczy, zdarzeń nie do przewidzenia, które przyniosły wiele, wiele zmian. Jednym z nich było pojawienie się na przyjęciu, zupełnie nieproszonego i właściwie nieznanego gospodarzom, Alberta Cousinsa. Zauroczenie niezwykłą urodą Beverly, zmęczenie spowodowane ciężką pracą i domem pełnych małych dzieci, podniosła atmosfera okraszona dżinem i świeżo wyciskanym sokiem z pomarańczy. Kończy się na pocałunku. Pocałunku, który mógł być poczytany jako małe szaleństwo dwojga dorosłych, nieco podpitych ludzi. I właściwie takim się w pierwszej chwili wydaje. Powadzi jednak do rozpadu dwóch rodzin, które poniekąd stają się jedną wielką familią. I to o nich jest ta historia. O dwóch rozbitych małżeństwach i szóstce ich dzieci.
Akcja powieści rozgrywa się na przestrzeni pięciu dekad. Wszechwiedzący narrator bardzo oszczędnie dzieli się jednak z nami swoją wiedzą na temat pewnych wypadków. Szczególnie tych najbardziej wrażliwych. Początkowo może denerwować, że jedno krótkie popołudnie zajmuje w powieści aż 40 stron. W drugim rozdziale chwilowo wkurza, że poznajemy koniec całej historii, czyli naszą współczesność. Dopiero później, bardzo powoli, dowiadujemy się, co działo się u poszczególnych bohaterów pomiędzy "początkiem" a "końcem". Ostatecznie jednak trudno nie dojść do wniosku, że taka niechronologiczna opowieść jest znacznie ciekawsza, znacznie bardziej trzyma w napięciu, a jednocześnie jest bardziej subtelna i... naturalna. Bo przecież i w prawdziwym życiu o różnych sprawach dowiadujemy się ze wspomnień, rozmów, a nie patrząc na wszystkie wydarzenia własnymi oczami. 
Rozstanie Fixa i Beverly oraz Berta i Teresy rozpoczyna nowy rozdział w ich życiach. Nikt nie spodziewałby się takich skutków. Czy gdyby Bert nie uległ urokowi Beverly, sprawy przybrałyby taki obrót? Czy członkowie rodzin Cousinsów i Keatinów byliby szczęśliwsi? Tego nie wie nikt. Z pewnością jednak niektórych przykrych i bolesnych zdarzeń można było uniknąć. Tak naprawdę jednak to nie ten pocałunek najbardziej zaważył na życiorysach bohaterów powieści, ale zupełnie inne, oddalone o kilka lat, wydarzenie. Śmierć jednego z dzieci na zawsze już zmieniła pozostałych. Jednych do siebie zbliżyła, dla innych stała się kością niezgody, wymówką do oddalenia się od bliskich. Szczególnie, że z tą śmiercią wiązała się pewna tajemnica, która w zupełnie niespodziewany sposób wyszła na światło dzienne. A nawet więcej, została ujawniona całemu światu. O tym jednak musicie przeczytać sami.
"Dziedzictwo" to historia o tym, jak jedna pochopna decyzja może odmienić losy kilkudziesięciu osób. Jak pogmatwane mogą stać się życia ludzi, którzy myślą jedynie o sobie. I jaki wpływ ma to na ich najbliższych. Co znamienne, w pewnym momencie narrator zauważa, że dzieci nawet się całkiem lubiły (o czym możemy się przekonać), nie miały sobie za złe tego, że ich rodzice zajmowali się również pasierbami, czy że czasami musiały dzielić się swoimi rzeczami z dzieciakami de facto z nimi niespokrewnionymi. Poza wspólnymi zabawami i wspomnieniami, w tym bardzo bolesnymi, łączyło ich coś jeszcze – nienawiść do rodziców, którzy zgotowali im ten los. I ta nienawiść z dzieciństwa miała całkiem duży wpływ na ich życiowe wybory i to, gdzie znaleźli się po pięćdziesięciu latach.
Najnowsza powieść Ann Patchett jest wzruszającą i mądrą historią. Napisaną inaczej niż większość czytanych przeze mnie dotąd książek. Napisaną na naprawdę wysokim poziomie, barwną, ciepłą, a jednocześnie ukazującą ból, cierpienie i skutki zdrady opowieścią o tym, że aby móc żyć w spokoju, trzeba najpierw pogodzić się z duchami przeszłości. To opowieść o więzach rodzinnych, które nie zawsze są silne, ale zawsze mają znaczenie. I o odpowiedzialności za sekrety – swoje i innych. 
Bohaterowie Patchett są naturalni i tragiczni zarazem. Ich historie nie są jednak opisane z jakimś patosem, to w żadnym razie nie jest tanie romansidło ani mdła, rozrzewniająca powiastka. To mądra opowieść o życiu, nad którym warto się zastanowić i zadać sobie pytanie o to, czy i my nie mamy jakichś spraw do załatwienia z naszymi bliskimi. Póki nie jest jeszcze za późno.
"Dziedzictwo" to zdecydowanie jedna z lepszych powieści, jakie ostatnio czytałam. W pełni zasłużyła sobie na pochwały i zaszczyty. Szczególnie w tak pięknym wydaniu, jakie mamy w Polsce. Dwa błędy to tyle co nic i w żaden sposób nie są w stanie obniżyć mojej oceny.
 
 




Książkę przeczytałam dzięki życzliwości Wydawnictwa ZNAK

środa, 28 czerwca 2017

Zapowiedź



Już 10 lipca ukaże się jedna z najgorętszych premier tego lata. Królowa polskiej powieści historycznej powraca z powieścią "Płomienna korona", wieńczącą cykl "Odrodzone Królestwo".
Książę Władysław powrócił z banicji i Kraków otworzył przed nim swe bramy. Ale Królestwo wciąż jest podzielone, w Starszej Polsce władają książęta Głogowa, w Czechach trwają zawirowania tronowe, a na północy Krzyżacy zaczynają swą grę o Pomorze. Grę, która rozpętała gdańskie piekło.
Władysław znów musi walczyć z wrogami, którzy naciskają na niego ze zbyt wielu stron. Pokonać potężnego biskupa Muskatę, co zbuntował Małą Polskę przeciw prawowitemu władcy. I nagle, dzięki uporowi Małego Księcia, wszystkie pasma porażek zaczynają zamieniać się w drogi wiodące do celu – Odrodzonego Królestwa. Czy siła Władysława płynie tylko z jego charakteru, czy też dodaje mu jej miecz króla banity? Miecz, którego niezwykła historia wpleciona jest w dzieje Polski.
W trzecim i ostatnim tomie trylogii „Odrodzone Królestwo” Elżbieta Cherezińska pokazuje znanych nam bohaterów – Władysława Łokietka i jego żonę Jadwigę, która wyrasta na Wawelską Panią, arcybiskupa Świnkę i jego następców, biskupa Muskatę i Rikissę, która ponownie zasiada na czeskim tronie. Kobiety Starej Krwi i Starcy Siwobrodzi wplątują się w wojnę, losy renegata templariuszy zaś, Kunona, niebezpiecznie splatają się z losem Królestwa. Płatni zabójcy, Guntersberg, Hunia i karzeł Grunhagen, znów nie próżnują.
W finale niewidzialna korona zamienia się w prawdziwą, na skroniach nieugiętego księcia, Władysława Łokietka.

środa, 21 czerwca 2017

Święty i błazen. Jego droga do świętości – Jan Grzegorczyk

Wydawnictwo: Zysk i S-ka 
Poznań 2017
Oprawa: miękka ze skrzydełkami
Liczba stron: 512 (+fotografie)
ISBN: 978-83-8116-055-1





Ojciec Jan Góra to osobowość ciekawa niezależnie od tego, czy jest się wielkim zwolennikiem czy raczej przeciwnikiem Lednicy 2000 i podobnych inicjatyw. Nie wdając się więc w szczegóły moich poglądów na temat tego, dokąd zmierza Kościół katolicki – postanowiłam zapoznać się z historią życia tego niesamowitego, przez wielu kochanego, przez wielu nielubianego dominikanina. Szczególnie, że tej "odsłony" Jana Góry dokonuje nie kto inny tylko Jan Grzegorczyk.
Kiedyś nie lubiłam czytać biografii. Chyba że fabularyzowane. Po lekturze "Życia na pełnej petardzie..." (tak, wiem, że to nie jest właściwie biografia) stwierdziłam, że czasami naprawdę warto próbować czegoś nowego. "Święty i błazen..." to było trafienie w dziesiątkę. 
Jan Góra OP odpowiada na setki pytań zadanych przez Jana Grzegorczyka. Spotkało się dwóch Janków i rozmawiają o tym, co w życiu najważniejsze. Dwóch literatów żyjących blisko Boga, jeden pyta, drugi odpowiada. Wszystko to w serdecznej i przyjaznej atmosferze, która jest odczuwalna na każdej stronie. Ukazuje nam się obraz dwóch mężczyzn, którzy są dla siebie kimś bliskim. To wyjątkowa sytuacja, raczej chyba rzadko spotykana w przypadku takich wywiadów. Niezależnie jednak od tego – atmosfera ta ma bardzo pozytywny wpływ na odbiór lektury. Co ciekawe na pytania odpowiada Jan Góra, ale o nim mówią też inni. Wiele osób wypowiedziało się na stronicach tej niezwykłej książki. Osób mu bliskich, współpracowników, współbraci. Ludzi, którzy zmieniali się pod jego wpływem i którzy zmieniali ojca Jana. 
Jak to się stało, że człowiek, który wstąpił do zakonu zyskał taką sławę? I jak doszło w ogóle do tego, że w zakonie się znalazł? Czy rzeczywiście przez przypadek? Nie ma przypadków, są tylko drogi, które wskazuje Bóg i którymi możemy podążyć bądź nie. Jan Góra dokonał wyboru z miłości. Do kogo? Tego musicie dowiedzieć się sami. 
Bliski młodzieży, odnowiciel rorat, twórca Lednicy, przyjaciel świętego Jana Pawła II. Można go określać wieloma słowami. Dominikanin, wariat, żebrak, literat, przyjaciel, ojciec. Nietuzinkowy, uparty, dążący do celu, żyjący marzeniami. Taki obraz ojca Jana Góry wyłania się ze stronic książki Grzegorczyka. Od czasów dzieciństwa, kiedy najmocniej związany był ze swym stryjem-księdzem, aż po ostatnie chwile życia i jeszcze dalej. Bo choć umarł, to wciąż żyje w sercach tysięcy ludzi. I żyje jego największe dzieło, Lednica. 
"Święty i błazen..." to książka niebanalna – napisana przez niebanalnego człowieka o niebanalnym człowieku. I to chyba najważniejsze. Bo to książka o człowieczeństwie właśnie. Takie przynajmniej jest moje odczucie. Ojciec Jan ukazany jest w niej bardzo prawdziwie – ze wszystkimi swymi zaletami i wadami, a i tych ostatnich mu nie brakowało. Był indywiduum, budził respekt u jednych, u innych ciepłe odczucia, jedni go kochali, inni nie znosili. Był zauważalny, nie pozwolił nikomu przejść obok siebie obojętnie. A wszystko to na chwałę Bożą. 
Książka jest bardzo bogato ilustrowana. Tzn. jest w niej kilkaset fotografii. W samej treści wiele zdjęć biało-czarnych, na końcu zaś niemalże 40 stron zdjęć kolorowych. To duży plus tej pozycji – widzimy osoby, o których mówi ojciec Góra, a także te, które same się o nim wypowiadają. W końcu możemy dojrzeć też różne etapy jego wielkiego dzieła.
Niestety nie mogę tej książki pochwalić za brak błędów. Jak dla mnie jest ich trochę za wiele. Niby tylko drobne literówki, ale drażnią. Mimo tego jednak książkę bardzo polecam i to właściwie każdemu. Warto czytać o takich zwykłych-niezwykłych ludziach, którzy potrafią poruszyć serca milionów.






Książkę przeczytałam dzięki uprzejmości Zysk i S-ka:

piątek, 16 czerwca 2017

Chaszcze – Jan Grzegorczyk

Wydawnictwo: Zysk i S-ka 
Poznań 2017
Oprawa: miękka ze skrzydełkami
Liczba stron: 375
ISBN: 978-83-8116-053-7





Kolejna ważna książka autorstwa Grzegorczyka, która trafiła w moje ręce. Teraz mogę już oficjalnie przyznać, że jestem wielką wielbicielką jego twórczości, co chyba nikogo nie dziwi. 
Tym razem... kryminał z duszą. Taką właśnie etykietą opatrzona jest powieść "Chaszcze". Opowieść nietuzinkowa i bardzo złożona, z dreszczykiem emocji i głębokim przesłaniem.
Dochodzący do pięćdziesiątki główny bohater, jednocześnie pierwszoosobowy narrator, postanawia zmienić coś w swym życiu. Właśnie pochował ukochaną matkę i został na świecie sam. Oto los starego kawalera. Pracę, jako tłumacz, najczęściej wykonuje w domowym zaciszu, przyjaźni się właściwie tylko z jedną osobą. Ciągły pęd wielkomiejskiego życia i samotność w tłumie zaczynają mu doskwierać. Otwiera oczy i widzi dla siebie iskierkę nadziei, jeśliby tylko znalazł jakąś "kurną chatę". Z pomocą nieoczekiwanie przychodzi mu, spotkany przypadkowo, kolega – pośrednik nieruchomości. I w ten sposób Stanisław Madej trafia do puszczy, gdzie rozpocznie kompletnie nowe życie.
Zanim na swej drodze spotka całą bogatą galerię niesamowitych, a jednak tak nadzwyczajnie zwyczajnych postaci, pokocha ptaki. Nigdy się nimi nie interesował i uważa, że nic o nich nie wie. Nadszedł czas, by to zmienić. Staszek nie lubi czegoś nie wiedzieć. Kupuje atlasy ptaków, nabywa całkiem dobry jakościowo aparat fotograficzny i rusza w las. Obserwuje, fotografuje, czyta, poznaje świat ptactwa. Pewnego dnia próbuje zrobić zdjęcie wildze. W kadrze pojawia się ludzka twarz. Bez oczu, straszliwie okaleczona twarz wisielca. Po pierwszym przerażeniu i szoku, Staszek postanawia rozwikłać zagadkę samobójstwa. Z wielkomiejskiego tłumacza przeobraża się w leśnego detektywa. Jakby tego było mało, po raz pierwszy w życiu naprawdę się zakochuje... we wdowie po wisielcu. 
Czy rozwikła zagadkę i jakie okaże się rozwiązanie całej sprawy Wam nie zdradzę. Mogę jednak napisać, że nie raz i nie dwa Stanisław będzie chciał wszystko to porzucić. Będzie się zastanawiał nad powrotem do Poznania, będzie chciał zaszyć się jeszcze głębiej. Otworzy się na ludzi, by znów zamknąć się w sobie, a następnie szukać pomocy u nowo poznanych przyjaciół. A tych będzie naprawdę sporo. Wiejski ksiądz, który jest zbyt inteligentny, by służyć na takim zadupiu – zdaniem Staszka trafił tam na zesłanie, które trwa już, bez mała, trzydzieści lat. Emerytowany prokurator poszukujący sensu życia i jego urocza żona, która wielbi ojca Pio. Niesamowity, zupełnie przypadkowo napotkany, ojciec rodziny, który – mając już własne kilkoro dzieci i trudną przeszłość – postanawia przyjąć pod swój dach czworo sierot i wyruszyć na misję. Starsza pani, która niemalże na łożu śmierci opowiada mu zawikłaną historię pustelnika. W końcu robotnik-pijaczek, który będzie budował, pił, budował, walczył z nałogiem i który podaruje Staszkowi zupełnie niespodziewanego przyjaciela. No i ona – czarująca, czarnowłosa piękność, która Stanisława zauroczy i wywróci jego życie do góry nogami. Jest nawet wspomniany jakiś ksiądz Wacław – moim zdaniem takie puszczenie oczka Grzegorczyka do fanów opowieści o księdzu Groserze. A każda z tych postaci wniesie bardzo wiele nie tylko do życia głównego bohatera, ale również nas, czytelników. Każda ma ciekawą historię – z jednej strony niezwykłą, a z drugiej tak bardzo możliwą do zaistnienia. 
Cała powieść trzyma w napięciu, od pierwszej do ostatniej strony. I kończąc ostatnie zdanie czujemy pewien niedosyt, że to już koniec historii. Bo przecież przed Staszkiem dalsze życie, kolejne walki z samym sobą, poznawanie świata, szukanie siebie. I być może prawdziwe szczęście, bo przecież to nie pieniądze, nie dobra praca, nie ładnie urządzony dom są najważniejsze. Liczą się ludzie, którzy nas otaczają i pogodzenie się z samym sobą. 
Historia napisana jest z perspektywy głównego bohatera, co pozwala czytelnikowi poznać do głębi jego charakter, marzenia, obawy. Jednocześnie ukazuje jak jeden człowiek widzi drugiego i jak go ocenia, czasami pochopnie. W centrum całej tej opowieści jest tak właściwie prawda. Poszukiwanie prawdy o samobójstwie, o związkach międzyludzkich, o swojej przeszłości i przyszłości. W końcu szukanie tych wyższych prawd – czy Bóg istnieje, czy wiara jest człowiekowi potrzebna, czy święci rzeczywiście mogą pomóc... wiele ważnych pytań.
Co jeszcze wynikło z lektury "Chaszczy"? Otóż coś naprawdę niezwykłego. W całej tej pogoni za chwilą spokoju przy malutkich dzieciach, chwilą, której wciąż brakuje, za energią, której wciąż nie ma, za weną, która zdawałoby się dawno już się wyprowadziła do kogoś innego – usiadłam wreszcie i... wróciłam do pisania. Nie recenzji, ale powieści. Najwidoczniej był mi do tego potrzebny Jan Grzegorczyk i jego niesamowity dar przenikania do ludzkich dusz.
Jedyny minus to trochę błędów, które znalazłam. Nawet nie tyle literówek, tylko błędów logicznych. Czas gdzieś przeskoczył, gdzie indziej wieczorem można było iść nad jezioro i opalać w słońcu. Takie drobiazgi, ale jednak zauważalne. Aż szkoda, że sobie nie zaznaczyłam, jednak... byłam tak pochłonięta opowieścią, że na to już nie starczyło czasu. Polecam z całego serca.







Książkę przeczytałam dzięki uprzejmości Zysk i S-ka:

poniedziałek, 29 maja 2017

Zapowiedź

Już 5 czerwca nakładem wydawnictwa Zysk i S-ka ukaże się książka "Święty i błazen. Jego droga do świętości" autorstwa Jana Grzegorczyka. 

O. Jan Góra – człowiek, który co roku na Pola Lednickie przyciągał 100 tysięcy młodych ludzi, dal jednych był charyzmatykiem, dla innych hochsztaplerem. Jak mawiał o nim ksiądz Józef Tischner, "jeden taki musi być". 
"Święty i błazen" to niepowtarzalna, szczera rozmowa tego niezwykłego zakonnika z Janem Grzegorczykiem, przetykana wypowiedziami świadków jego życia. Do wydania sprzed trzech lat autor dodał kilkadziesiąt stron opisujących ostatnie miesiące życia i śmierć o. Góry, a także wybór nieznanych wcześniej fotografii.